|
باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است این صبح تیره باز دمید از کجا کزو کار جهان و خلق جهان جمله در هم است گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب کاشوب در تمامی ذرات عالم است گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست این رستخیز عام که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نیست سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدمیان نوحه میکنند گویا عزای اشرف اولاد آدم است خورشید آسمان و زمین نور مشرقین پرورده ی کنار رسول خدا حسین * * * کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا در خاک و خون طپیده به میدان کربلا گر چشم روزگار براو زار میگریست خون میگذشت از سر ایوان کربلا نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا از آب هم مضایقه کردند کوفیان خوش داشتند حرمت مهمان کربلا بودند دیو و دد همه سیراب و میمکید خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا زان تشنگان هنوز به عیوق میرسد فریاد العطش ز بیابان کربلا آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم کردند رو به خیمه ی سلطان کربلا آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد * * * کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی وین خرگه بلند ستون بیستون شدی کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت یک شعله برق خرمن گردون دون شدی کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان سیماب وار گوی زمین بیسکون شدی کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک جان جهانیان همه از تن برون شدی کاش آن زمان که کشتی آل نبی شکست عالم تمام غرقه دریای خون شدی آن انتقام گر نفتادی بروز حشر با این عمل معامله ی دهر چون شد آل نبی چو دست تظلم برآورند ارکان عرش را به تلاطم درآورند * * * برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند اول صلا به سلسله ی انبیا زدند نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند آن در که جبرئیل امین بود خادمش اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند بس آتشی ز اخگر الماس ریزها افروختند و در حسن مجتبی زدند وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود کندند از مدینه و در کربلا زدند وز تیشه ی ستیزه در آن دشت کوفیان بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند اهل حرم دریده گریبان گشوده مو فریاد بر در حرم کبریا زدند روح الامین نهاده به زانو سر حجاب تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب * * * چون خون ز حلق تشنه ی او بر زمین رسید جوش از زمین بذدوبه عرش برین رسید نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب از بس شکستها که به ارکان دین رسید نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید باد آن غبار چون به مزار نبی رساند گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید یکباره جامه در خم گردون به نیل زد چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش از انبیا به حضرت روح الامین رسید کرد این خیال وهم غلط که ارکان غبار تا دامن جلال جهان آفرین رسید هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال او در دلست و هیچ دلی نیست بیملال * * * ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند یک باره بر جریده ی رحمت قلم زنند ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر دارند شرم کز گنه خلق دم زنند دست عتاب حق به در آید ز آستین چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند آه از دمی که با کفن خونچکان ز خاک آل علی چو شعله ی آتش علم زنند فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند جمعی که زد بهم صفشان شور کربلا در حشر صف زنان صف محشر بهم زنند از صاحب حرم چه توقع کنند باز آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل * * * روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار خورشید سر برهنه برآمد ز کوهسار موجی به جنبش آمد و برخاست کوه ابری به بارش آمد و بگریست زار زار گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن گفتی فتاد از حرکت چرخ بیقرار عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر افتاد در گمان که قیامت شد آشکار آن خیمهای که گیسوی حورش طناب بود شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل گشتند بیعماری محمل شتر سوار با آن که سر زد آن عمل از امت نبی روحالامین ز روح نبی گشت شرمسار وانگه ز کوفه خیل الم رو به شام کرد نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد * * * بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد شور و نشور واهمه را در گمان فتاد هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد هرجا که بود آهوئی از دشت پا کشید هرجا که بود طایری از آشیان فتاد شد وحشتی که شور قیامت بباد رفت چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد بر زخمهای کاری تیغ و سنان فتاد ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان بر پیکر شریف امام زمان فتاد بیاختیار نعره ی هذا حسین زاو سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول * * * این کشتی فتاده به هامون حسین توست وین صید دست و پا زده در خون حسین توست این نخل تر کز آتش جان سوز تشنگی دود از زمین رسانده به گردون حسین توست این ماهی فتاده به دریای خون که هست زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست این غرقه محیط شهادت که روی دشت از موج خون او شده گلگون حسین توست این خشک لب فتاده دور از لب فرات کز خون او زمین شده جیحون حسین توست این شاه کم سپاه که با خیل اشگ و آه خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست این قالب طپان که چنین مانده بر زمین شاه شهید ناشده مدفون حسین توست چون روی در بقیع به زهرا خطاب کرد وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد * * * کای مونس شکسته دلان حال ما ببین ما را غریب و بیکس و بی آشنا ببین اولاد خویش را که شفیعان محشرند در ورطه ی عقوبت اهل جفا ببین در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین نی وار چو ابر خروشان به کربلا طغیان سیل فتنه و موج بلا ببین تنهای کشتگان همه در خاک و خون نگر سرهای سروران همه بر نیزهها ببین آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام یک نیزهاش ز دوش مخالف جدا ببین آن تن که بود پرورشش در کنار تو غلطان به خاک معرکه ی کربلا ببین یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد * * * خاموش محتشم که دل سنگ آب شد بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان در دیده اشگ مستمعان خون ناب شد خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز روی زمین به اشک جگرگون کباب شد خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد * * * ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده ای وز کین چه ها درین ستم آباد کرده ای بر طعنت این بس است که با عترت رسول بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای ای زاده زیاد نکرداست هیچ گه نمرود این عمل که تو شداد کرد ه ای کام یزید دادهای از کشتن حسین بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای بهر خسی که بار درخت شقاوتست در باغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن آزردهاش به خنجر بیداد کرده ای ترسم تو را دمی که به محشر برآورند از آتش تو دود به محشر درآورند
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۳:۱۰ ب.ظ توسط علی رضا
|
هر آن مادر اندر دل غم مرگ پسر دارد زحال ام لیلای جوان مرده خبر دارد نشاید داغ مرگ نوجوان را بردن از خاطر خصوص آن مادر در زندگانی یک پسر دارد اگر نالد زنی از داغ مرگ نوجوان خود یقین آه جگرسوزش بهر قلبی اثر دارد میان خاک و خون افتاده جسم اکبر رعنا نمیدانم چرا لیلی بسر قصد سفر دارد ندارد قدرت رفتن زخود لیلای افسرده برای یاریش اکنون بهر سوئی نظر دارد به دشواری جدا شد از سرنعش علی اکبر زدرد این مصیبت تا قیامت چشم تر دارد به هر زحمت جوانش را نموده هجده ساله بامیدی که در پیری نهال او ثمر دارد دگر موی سر لیلا سفید از داغ اکبر شد مدام اندر دلش نفرین بچرخ حیله گر دارد شد شوریده سر لیلا چومجنون در بیابانها بسان چشمة زمزم سرشک اندر بصر دارد شده صبر و شکیبائی ز دست او دگر بیرون ازین ماتم اخوت را بجنت نوحه گر دارد
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۳:۸ ب.ظ توسط علی رضا
|
یم فاطمی در سرمدی، گل احمدی، مه هاشمی ز سرادقات محمدی طلعت ظهور جلاتی بسما قمر، به نبی ثمر – به فاطمه در ، بعلی گهر بحسن جگر، بحسین پسر چه نجابتی چه اصالتی بملک مطاع ، بخدا مطیع ، بمرض شفا بجزا شفیع چه مقام بندگیش منیع بچه بندگی و اطاعتی خم زلف او چه شکن شکن بمثال نقرة خام تن سپری بکتف و کفن به تن بچه قامتی چه قیامتی ز جلو نظر سوی قبله گه ، زقفا نظر سوی خیمه گه که نمود شه بقدش نگه ، بچه حسرتی و چه حالتی زقفا دوزن شده نوحه گریکی عمه گفت و یکی پسر که نما بجانب ما نظر باشارتی و نظارتی
ناصر الدین شاه
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۲:۵۵ ب.ظ توسط علی رضا
|
مرا كه دانه اشك است دانه لازم نيست به طفل خانه به دوش ، آشيانه لازم نيست نشان آبله و سنگ و كعب نى كافى است عدو بهانه گرفت و زد و به او گفتم مرا ز ملك جهان گوشه خرابه بس است محبتت خجلم كرده ، عمه دست بدار به كودكى كه چراغ شبش سر پدر است وجود سوزد از اين شعله تا ابد ((ميثم )) سرودن غم آن نازدانه لازم نيست حاج غلامرضا سازگار
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۲:۴۸ ب.ظ توسط علی رضا
|
در خرابات مغان نور خدا ميبينم اين عجب بين که چه نوری ز کجا ميبينم سوزدل اشک روان آه سحرناله شب اين همه از نظر لطف شما ميبينم هر دم از روی تو نقشی زندم راه خيال با که گويم که در اين پرده چه ها ميبينم کس نديده ست ز مشک ختن و نافه چين آن چه من هر سحر از باد صبا ميبينم ---------------------------
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۲:۴۷ ب.ظ توسط علی رضا
|
گفتم بنويسم به ياد تو يادم آمد که پيشتر از غافلان بوده ام . گفتم بنويسم با عشق به تو يادم امد هنوز عاشق نشده ام. گفتم بنويسم به اميد شانه تو بر پريشانی يادم آمد کدام زلف من که همه را به باد داده ام. گفتم پس بگذار کمی باخورشيد باشم برای طلوع يادم امد که من سالها پيش غروب کرده ام . گفتم پس بگذار کمی دعا کنم برای آمدنت گفتم اللهم عجل لوليک الفرج.
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۲:۴۴ ب.ظ توسط علی رضا
|
بر مشامم ميرسد هر لحظه بويِ سوخته زود ميپيچد به هر سو بوي مويِ سوخته روي از سيلي نميماند به رويِ آفتاب محو ميگردد كبوديهاي رويِ سوخته سعي ِ بي جا ميكُنَد وضع ِ گره را كورتر دستِ شانه ميكَنَد از ريشه مويِ سوخته دامن آتش گرفته سخت ميچسبد به تن دردِسر ساز است دفن و شستشوي سوخته
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۱ساعت ۹:۴۹ ب.ظ توسط علی رضا
|
بار غمت به دوش دل کشیدنی اگر نبود از پی نیزه ای دلم این همه دربدر نبود نمی رسید کوفه هم پیکر ناتوان من عمه ی نیمه جان اگر به جان من سپر نبود این همه سنگ بر سر یتیم تو نمی زدند ز کوچه ی یهودیان ،اگر مرا گذر نبود کتک زیاد خورده ام ولیک درد آن چنان ترس کتک خوردن بی هوا ز پشت سر نبود چهره ی من چو روی تو سرخ نبود اگر مرا ز دیدن سرت به نی ، دیده ی خونجگر نبود پریده بود پیش از این روح ز زندان تنم کبوتر دلم اگر ، شکسته بال و پر نبود قطره ای از یم غم دل شکسته گفتمت گرچه سرت ز قصه ی رقیه بی خبر نبود
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۱ساعت ۹:۴۲ ب.ظ توسط علی رضا
|
يک نيمه شب بهانهی دلبر گرفت و بعد
آنقدر لاله ريخت به راه مسافرش ...
شعر از : یوسف رحیمی
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۱ساعت ۸:۵۵ ب.ظ توسط علی رضا
|
یاسیدالساجدین جانم فدایت 0000000000000000000000000000000000000000000
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۲۹ ب.ظ توسط علی رضا
|
تا آمدی خرابه نشین ات شفا گرفت
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۱ساعت ۸:۲۰ ب.ظ توسط علی رضا
|
«بر نیامد از تمنای لبش كامم هنوز»
ادامه مطلب
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۱ساعت ۸:۱۲ ب.ظ توسط علی رضا
|
بابا،دخترت از دنیا بریده.
منبع:سایت باب الحرم
ادامه مطلب
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۱ساعت ۸:۸ ب.ظ توسط علی رضا
|
دختر كوچولو برا باباش ناز می كنه،خودش و برا بابا لوس می كنه،خدا نكنه یه
خورده انگشتش زخم بشه،بذار برات یه حرفی رو بزنم،تا حالا نگفتم، خار
مغیلان یه خاریه،اگه یه بچه ،این استحسان در روضه است،ارتفاع خار تقریباً
یك متره،خیلی هم به هم فشرده و چسبیده،فقط با ناقه و محمل می شه رد شد،با
شتر می شه رد شد،هركی بیافته،اگه بچه باشه،تا كمرش زخم می شه،تمام بدن خون می اد،بدن عین بدن بابا شده،دیگه برات بگم از خار مغیلان،برو تحقیق كن،یه موادی سر این خار هست،تو بدن هركی بره،سه روز تشنج می كنه،این بچه رو دست عمه می لرزید،دیگه نمی تونست بگه بابا،فقط لباش به هم می خورد،چشماش می رفت،حسین.......... فقط پا زخمی نشد، وقتی یه جای بدن زخم بشه،حركت كنی زخم باز می شه،هر روز چند تا زخم باز می شد،تا روز آخر بدن خونی بود،ای وای ای وای.......
ادامه مطلب
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۱ساعت ۷:۵۶ ب.ظ توسط علی رضا
|
ای همه بال و پرم عمه جان کو پدرم؟ من از او بی خبرم عمه جان کو پدرم؟
غربت و دوری او خنده های این عدو زده آتش جگرم عمه جان کو پدرم؟ گرگ های در کمین خیمه های آتشین خارها دور و برم عمه جان کو پدرم؟
دشمن خون خواه بد تازیانه می زند گه به پا گه به سرم عمه جان کو پدرم؟
بغض من در دل شکست خار در پایم نشست خون شده بال و پرم عمه جان کو پدرم؟
من گل باغ علی تازه بشکفتم ولی می زنندم تبرم عمه جان کو پدرم؟
دشمنی از این سرم می کشاند چادرم بی حیا "من دخترم" عمه جان کو پدرم؟
یاد بابا در نظر می زنم بار دگر ناله های آخرم عمه جان کو پدرم؟ &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۱ساعت ۷:۵۲ ب.ظ توسط علی رضا
|
اینجا محیط سوز و اشک و آه و ناله است
اینجا دل شب کودکی هجران کشیده
شعر از : غلامرضا سازگار
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۶:۵۱ ب.ظ توسط علی رضا
|
به روايتى ، طاهر بن عبدالله دمشقى گويد: من نديم آن لعين بودم و اکثر شبها براى
او صحبت مى کردم و او را مشغول مى نمودم . شبى نزد آن ملعون بودم و قدرى هم
از شب گذشته بود، پس به من گفت : اى طاهر! امشب وحشت بر من غالب است و
قلبم در تپش افتاده و دلم از غصه و حزن پر شده ، بسيار اندوه و غصه دارم که
حالت نشستن و صحبت کردن ندارم . بيا سر من را در دامن گير و از افعال
ناشايسته و گذشت من صحبت من و طاهر گويد: من سر نحس او را در دامن گرفتم .
آن لعين به خواب رفت ، و سر نورانى سيدالشهدا عليه السلام در آن وقت در طشت
طلا در مقابل ما بود. چون ساعتى گذشت ديدم که ناگهان پرد گيان حرم محترم
امام حسين عليه السلام از خرابه بلند شد. آن لعين در خواب و من در اندوه
بودم ، که آيا چه ظلم و ستم بود که يزيد بدماب به اولاد بوتراب نمود؟
به طرف طشت نظر کرده ديدم که از چشمهاى امام حسين عليه السلام اشک جارى شده است ، تعجب کردم ، پس ديدم آن سر انور به قدر چهار ذراع گويا بلند شد و لبهاى مبارکش به حرکت آمده و آواز اندوهناک و ضعيفى از آن دهان معجز بيان بلند گرديد که مى گفت : ((اللهم هولا اولادنا و اکبادنا و هولا اصحابنا)) يعنى خداوندا، اينان اولاد و جگر گوشه من هستند و اينها اصحاب منند طاهر گويد: چون اين حال را از آن حضرت مشاهده کردم وحشت و دهشت بر من غلبه کرد. شروع به گريه کردن کردم . به بالاى عمارت يزيد آمدم که خرابه در پشت آن عمارت بود، خيال مى کردم شايد يکى از اهل بيت رسول خدا صلى الله عليه و آله فوت شده ، که مرگ او باعث اين همه ناله وندبه شده است . وقتى بالاى قصر رسيدم ديدم تمامى اهل بيت اطهار عليه السلام طفل صغيرى را در ميان گرفته اند و آن دختر، خاک بر سر مى ريزد و با ناله و فغان مى گويد: ((يا عمتى و يا اخت ابى اين ابى اين ابى )) . يعنى : اى عمه ، واى خواهر پدر بزرگوار من ، کجاست پدر من ؟ کجاست پدر من ؟ آنها را صدا زدم و از ايشان پرسيدم که چه پيش آمده که باعث اين همه ناله و گريه شده است ؟ گفتند: اى مرد، طفل صغير سيدالشهدا عليه السلام پدرش را در خواب ديده ، و اينک بيدار شده و از ما پدر خود را مى خواهد، هر چه به وى تسلى مى دهيم آرام نمى گيرد. طاهر گويد: بعد از مشاهده اين احوال دردناک ، پيش يزيد برگشتم . ديدم آن بدبخت بيدار شده به طرف آن سر، سر حسين بن على عليه السلام نگاه مى کند، و از کثرت وحشت و دهشت و خوف و خشيت ، مانند برگ بيد بر خود مى لرزد. در آن اثنا سر اطهر آن مولا به طرف يزيد متوجه شده فرمود: اى پسر معاويه ، من در حق تو چه بدى کرده بودم که تو با من اين ستم و ظلم نمودى و اهل بيتم را در خرابه جا دادى ؟ ((ثم توجه الراس الشريف الى الله الخبير اللطيف و قال : اللهم انتقم منه بما عامل بى و ظلمنى و اهلى (و سيعلم الذين ظلموا اى منقلب ينقلبون )) يعنى سر مبارک شريف آن حضرت به سوى خداوند خبير و لطيف توجه نموده و گفت : خداوندا، از يزيد به کيفر رفتارى که با من کرده و به من و اهل بيت من ظلم نموده انتقام بگير. وقتى يزيد اين را شنيد بدنش به لرزه در آمد و نزديک بود که بندهايش از يکديگر بگسلد. پس از من سبب گريه اهل بيت عليهم السلام را پرسيد و سر آن حضرت را به خرابه نزد آن صغيره فرستاد و گفت : سر را نزد آن صغيره بگذاريد، باشد که با ديدن آن تسلى يابد. ملازمان يزيد سر حضرت سيدالشهدا عليه السلام را برداشته به در خرابه آمدند. چون اهل بيت دانستند که سر امام حسين عليه السلام را آورده اند، تماما به استقبال آن سر شتافتند و سر امام حسين عليه السلام را از ايشان گرفته و اساس ماتم را از سر گرفتند، بويژه زينب کبرى عليه السلام که پروانه وار به دور آن شمع محفل نبوت مى گرديد. پس چون نظر آن صغيره بر سر مبارک افتاد پرسيد: ((ما هذا الراس ؟)) اين سر کيست ؟ گفتند: ((هذا راس ابيک )) اين ، سر مبارک پدر توست . پس آن مظلومه آن سر مبارک را از طشت برداشت و در برگرفت و شروع به گريستن نمود و گفت : پدر جان ، کاش من فداى تو مى شدم ، کاش قبل از امروز کور و نابينا بودم ، و کاش مى مردم و در زير خاک مى بودم و نمى ديدم محاسن مبارک تو به خون خضاب شده است . پس اين مظلومه دهان خود را بر دهان پدر بزرگوار خود گذاشت و آن قدر گريست که بيهوش شد. چون اهل بيت (عليهم السلام) آن صغيره را حرکت دادند، ديدند که روح مقدسش از دنيا مفارقت کرده و در آشيان قدس در کناره جده اش فاطمه زهرا عليه السلام آرميده است . چون آن بى کسان اين وضع را ديدند، صدا به گريه و زارى بلند کردند، و عزاى غم و زارى را تجديد نمودند آن دخترى که در خرابه شام از دنيا رحلت فرموده و شايد اسم شريفش رقيه عليه السلام بوده ، و از صباياى خود حضرت سيدالشهدا عليه السلام بوده چون مزارى که در خرابه شام است منسوب به اين مخدره و معروف به مزار رقيه عليها السلام است . (منتخب التواريخ ، باب پنجم ، ص 299) دختر حضرت سيدالشهدا عليه السلام و وفات او در خرابه شام و مکالماتش با حضرت زينب عليها السلام و رحلت او و غسل دادن زينب و ام کلثوم عليه السلام او را و آن کلمات و اخبار که از آن صغيره نوشته اند، که سنگ را آب و مرغ و ماهى را کباب مى کند و معلوم است حالت حضرت زينب عليه السلام چه خواهد بود. نوشته اند آن دختر سه ساله بود بعضى نامش را زينب و بعضى رقيه عليه السلام و بعضى سکينه عليه السلام دانسته اند. و عده اى نوشته اند به دستور يزيد، عمارتى ساختند و واقعه روز عاشورا و حال شهدا و اسيرى اسرا را در آنجا نقش کردند و اهل بيت عليهم السلام را به آنجا وارد کردند، و اگر اين خبر مقرون به صدق باشد حالت اهل بيت عليهم السلام و محنت ايشان را در مشاهدات اين عمارات جز حضرت احديت نخواهد دانست . (ناسخ التواريخ زندگانى حضرت زينب کبرى عليها السلام ، ج 2، ص 456) نويسنده:حاج شیخ علی ربانی خلخالی
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۶:۴۹ ب.ظ توسط علی رضا
|
چشمهای خرابه روشن شد،السلام علیک سر،بابا
این سفر را چگونه طی کردی؟،با شتاب آمدی تنت جا ماند
شعر از : سید مسیح شاهچراغی
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۶:۱ ب.ظ توسط علی رضا
|
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۴۵ ب.ظ توسط علی رضا
|
  به کبوتران حرم غبطه می خورم که شب و روز، مهمان تواند و اجازه دارند بر شاخه انگشت هایت بنشینند و زمزمه نام تو، غذای هر صبح و شامشان است. به کبوتران حرم غبطه می خورم که حیاتشان عشق است و مرگشان عشق و لباس احرامشان، بال و پر سپیدشان است؛ تنها کافی است سبکبالانه برخیزند تا در طواف گنبد طلایی ات، برقصند.
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۳۵ ب.ظ توسط علی رضا
|
 دلم کرده هوای کویت یا حسین خواهم شوم خاک پایت یا حسین چه گویم از این دل زار مسکین که می خواهد فدایت شود یا حسین دانم ندارم لیاقت که شوم خاک پایت ولی عاشق تو هستم و خاندانت یا حسین دل دیگر طاقت ندارد از این هجر سوزان کی خواهی طلبی این گنهکار را یا حسین خواهم شوم خاک درگهت ، ببوسم اصغرت تا تو قبول کنی نیایش را بر درت ! یا حسین
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۳۲ ب.ظ توسط علی رضا
|
« بسم الله الرحمن الرحيم » .. مرحوم ایت الله حاج میرزا هاشم خراسانی در (( منتخب التواریخ )) مینویسد: .. .. عالم جلیل ,شیخ محمد علی شامی که از جمله ی علما و محصلین نجف اشرف است، .. به حقیر فرمود : .. جد امی بلا واسطه ی من , جناب اقا سید ابراهیم دمشقی , . که نسبش منتهی میشود به سید مرتضی علم الهدی . و سن شریفش از نود افزون بود و بسیار شریف و محترم بودند, . سه دختر داشتند و اولاد ذکور نداشتند . ... .. شبی دختر بزرگ ایشان , جناب حضرت رقیه بنت الحسین عليها السلام را در خواب دید که فرمود : . . (( به پدرت بگو به والی بگوید میان قبر و لحد من اب افتاده و بدن من در اذیت است ; بیاید و قبر و لحد مرا تعمیر کند )) . دخترش به سید عرض کرد , و سید به خواب ترتیب اثری نداد . . شب دوم , دختر وسطی سید باز همین خواب را دید . به پدر گفت , و او همچنان ترتیب اثری نداد. . شب سوم , دختر کوچکتر سید همین خواب را دید و به پدر گفت , ایضا ترتیب اثری نداد. . شب چهارم خود سید مخدره را در خواب دید که به طریق عتاب فرمودند : (( چرا والی را خبر نکردی؟!)) . . صبح سید نزد والی شام رفت و خوابش را برای والی شام نقل کرد. . والی امر کرد علما و صلحای شام , از سنی و شیعه , بروند و غسل کنند و لباسهای نظیف در بر کنند , . انگاه به دست هر کس قفل درب باز شد , همان کس برود و قبر مقدس او را نبش کند، . و جسد مطهرش را بیرون بیاورد تا قبر مطهر را تعمیر کنند. . . بزرگان و صلحای شیعه و سنی , در کمال اداب غسل نموده و لباس نظیف در بر کردند . . قفل به دست هیچ کس باز نشد, مگر به دست مرحوم ابراهیم. بعد هم به حرم مشرف شدند , . هر کس کلنگ بر قبر میزد کارگر نمیشد تا ان که سید مزبور کلنگ را گرفت و بر زمین زد و قبر کنده شد . . . بعد حرم را خلوت کردند و لحد را شکافتند, دیدند بدن نازنین مخدره میان لحد قرار دارد, . و کفن ان مخدره مکرمه صحیح و سالم میباشد, لکن اب زیاد میان لحد جمع شده است. . . سید بدن شریف مخدره را از میان میان لحد بیرون اورد و بر روی زانوی خود نهاد . و سه روز همینطور بالای زانوی خود نگه داشت و متصل گریه میکرد . تا ان که لحد مخدره را از بنیاد تعمیر کردند . اوقات نماز که میشد, . سید بدن مخدره را بر بالای شئ نظیفی میگذاشت و نماز میگزارد. . بعد از فراق باز بر میداشت و بر زانو مینهاد تا ان که از تعمیر قبر و لحد فارق شدند. . و در نهايت سید بدن مخدره را دفن کرد ... . . و از کرامت این مخدره؛ در این سه روز، سید نه محتاج غذا شد و نه محتاج اب و نه محتاج وضو ... ... بعد که خواست مخدره را دفن کند , سید دعا کرد خداوند پسری به او مرحمت فرمود, مسمی به سید مصطفی... . _________________  . .:: الإنسان هو شيعة علي بن أبي طالب عليه أفضل الصلاة و السلام إن عرفه حق معرفته ::. . 
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۴:۵۶ ب.ظ توسط علی رضا
|
« بسم الله الرحمن الرحيم » . بگو بسم الله الرحمن الرحيم ... ... ... جناب حجه الاسلام و المسلمين آقاي سيد عسكر حيدري، . از طلاب علوم دينيه حوزه علميه زينبيه شام چنين نقل كردند: . روزي زني مسيحي دختر فلجي را از لبنان به سوريه ميآورد. . زيرا دكترهاي لبنان او را جواب كرده بودند . . زن با دختر مريضش نزديك حرم با عظمت حضرت رقيه سلام الله عليها منزل ميگيرد، . تا درآنجا براي معالجه فرزندش به دكتر سوريه مراجعه كند، . . تا اينكه روز عاشورا فرا ميرسد و او ميبيند . مردم دسته دسته به طرف محلي كه حرم مطهر حضرت رقيه سلام الله عليها آنجاست ميروند. . از مردم شام ميپرسد اينجا چه خبر است ؟ . ميگويند اينجا حرم دختر امام حسين سلام الله عليها است . . . او نيز دختر مريضش را در منزل تنها گذاشته درب اطاق را ميبندد، . و به حرم حضرت رقيه سلام الله عليها روانه ميشود . و گريه ميكند،به حدي كه غش ميكند و بيهوش ميافتد ... . . درآن حال كسي به او ميگويد بلند شو برو منزل ... . حركت ميكند و ميرود درب منزل را ميزند، . ميبيند دخترش دارد بازي مي كند! . وقتي مادر جوياي وضع دخترش ميشود و احوال او را ميپرسد، . دختر درجواب مادر ميگويد وقتي شما رفتيد دختري به نام رقيه وارد اطاق شد . و به من گفت : بلند شو تا با هم بازي كنيم . . آن دختر به من گفت، بگو : . (( بسم الله الرحمن الرحيم )) . تا بتواني بلند شوي و سپس دستم را گرفت . و من بلند شدم ديدم تمام بدنم سالم است... . او داشت بامن صحبت ميكرد كه شما درب را زديد، . گفت : مادرت آمد . . . سرانجام مادر مسيحي با ديدن اين كرامت از دختر امام حسين سلام الله عليها مسلمان شد ... . _________________ . .:: الإنسان هو شيعة علي بن أبي طالب عليه أفضل الصلاة و السلام إن عرفه حق معرفته ::. .
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۴:۵۴ ب.ظ توسط علی رضا
|
« بسم الله الرحمن الرحيم » بگو نامش را حسين بگذارد ... . طي نامهاي درتاريخ دوم جمادي الثاني 1418 هجري قمري . دو كرامت به دفتر انتشارات مكتب الحسين سلام الله عليها ارسال نموده و مرقوم داشتهاند: . روزي وارد حرم حضرت رقيه سلام الله عليها شدم، . ديدم جمعي مقابل ضريح مقدس مشغول زيارت خواندن وعزاداري مي باشند . ومداحي با اخلاص به نام حاج نيكويي مشغول روضه خواني است از او شنيدم كه ميگفت: . . خانههاي اطراف حرم رابراي توسعه حرم مطهر خريداري مينمودند. . يكي از مالكين كه يهودي يا نصراني بود، به هيچ وجه حاضر نبود خانه خود رابراي توسعه حرم بفروشد. . خريداران حاضر شدند كه حتي به دو برابر و نيم قيمت خانه را از او بخرند ،ولي وي حاضر به فروش نشد . . . بعد از مدتي زن صاحب خانه حامله شده ونزديك وضع حمل وي ميشود. . او را نزد پزشك معالج ميبرند،بعد از معاينه ميگويد: . بچه و مادر ،هردو درمعرض خطر مي باشند و خانم بايد زير نظر ما باشد، قبول كردند،تا درد زايمان شروع شد. . صاحب خانه ميگويد : همسرم رابه بيمارستان بردم وخودم برگشتم . و آمدم درب حرم حضرت رقيه سلام الله عليها و به ايشان متوسل شدم . و گفتم، اگر همسر و فرزندم رانجات دادي وشفاي آنان را از خدا خواستي و گرفتي خانهام را به تو تقديم ميكنم. . مدتي مشغول توسل بودم،بعد به بيمارستان رفتم و ديدم همسرم روي تخت تشسته وبچه دربغلش سالم است . . . همسرم گفت : كجا رفتي ؟ . گفتم رفتم جايي كاري داشتم. . گفت : نه،رفتي متوسل به دختر امام حسين سلام الله عليها شدي ! . گفتم از كجا مي داني؟ . . زن جواب داد: من، درهمان حال زايمان كه از شدت درد گاهي بيهوش ميشدم، . ديدم دختر بچهاي وارد اطاق بيمارستان شد . و به من گفت : ناراحت مباش، ما سلامتي تو و بچهات را از خدا خواستيم، . فرزند شماهم پسر است،سلام مرابه شوهرت برسان . و بگو نامش راحسين بگذارد! . گفتم: شماكي هستيد؟ گفت : من رقيه دختر امام حسين سلام الله عليها هستم. . . بعد از روضه خواني از مداح مذكور سوال كردم اين داستان را از كه نقل ميكني؟ . در جواب گفت: ازخادم حرم حضرت رقيه سلام الله عليها نقل ميكنم، . كه خود از اهل تسنن ميباشد و افتخار خدمتگزاري درحرم نازدانه امام حسين سلام الله عليها را دارد . و پدرش نيز از خادمين حرم حضرت رقيه سلام الله عليها بوده است. . . .. */|\* السلام عليک يا بنت الحسين عليه السلام */|
+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۴:۵۴ ب.ظ توسط علی رضا
|
غم سلطان كربلا
بارد چه؟ خون! كه؟ ديده، چه سان؟ روز و شب! چرا؟
نامش چه بود؟ حسين! ز نسل كه؟ از على! مامش كه بود؟ فاطمه! جدش كه؟ مصطفى چون شد؟ شهيد شد! به كجا؟ دشت ماريه كى؟ عاشر محرم! پنهان؟ نه، بر ملا شب كشته شد؟ نه، روز، چه هنگام؟ وقت ظهر شد از گلو بريده سرش؟ نى، نى، از قفا! سيراب كشته شد؟ نه! كسى آبش نداد؟ داد! كه؟ شمر، از چه چشمه! از سر چشمه فنا! مظلوم شد شهيد؟ بلى! جرم داشت؟ نه! كارش چه بد؟ هدايت! يارش كه بد؟ خدا اين ظلم را كه كرد؟ يزيد! اين يزيد كيست؟ ز اولاد هند، از چه كس؟ از نطفه زنا خود كرد اين عمل؟ نه، فرستاد نامهاى نزد كه؟ نزد زاده مرجانه دغا ابن زياد، زاده مرجانه بد؟ نعم از گفته يزيد تخلف نمود؟ لا! اين نابكار كشت حسين را به دستخويش؟ نه، او روانه كرد سپه سوى كربلا مير سپه كه بد؟ عمر سعد! او بريد حلق عزيز فاطمه؟ نه، شمر بىحيا خنجر بريد حنجر او را نكرد شرم؟ كرد، از چه پس بريد؟ نپذيرفت از او قضا بهر چه؟ بهر آنكه شود خلق را شفيع شرط شفاعتش چه بود؟ نوحه و بكا كس كشته شد هم از پسرانش؟ بلى، دو تن ديگر كه؟ نه برادر!ديگر كه؟ اقربا ديگر پسر نداشت؟ چرا داشت، آن كه بود؟ سجاد! چون بد او؟ به غم و رنج، مبتلا ماند او به كربلاى پدر؟ نى، به شام رفت با عز و احتشام؟ نه، با ذلت و عنا! تنها؟ نه با زنان حرم، نامشان چه بود؟ زينب، سكينه، فاطمه، كلثوم بينوا بر تن لباس داشت؟ بلى، گرد روزگار بر سر عمامه داشت؟ بلى، چوب اشقيا بيمار بد؟ بلى! چه دوا داشت؟ اشك چشم بعد از دوا غذاش چه بد؟ خون دل غذا كس بود همدمش؟ بلى اطفال بىپدر ديگر كه بود؟تب، كه نمىگشت از او جدا از زينت زنان چه به جا مانده بد؟ دو چيز طوق ستم به گردن و خلخال غم به پا! گبر اين ستم كند؟ نه! يهود و مجوس؟ نه هندو؟ نه! بت پرست؟ نه! فرياد از اين جفا «قاآنى» است قايل اين شعرها؟ب لى خواهد چه؟ رحمت.از كه؟ ز حق! كى؟صف جزا
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۳۸ ب.ظ توسط علی رضا
|
ای قلم سوزلَرین دَه اَثریوخ ای قلم در حرف هایت اثری نیست آشنا دَن مَنَه بیرخَبَر یوخ از آشنا برای من خبری نیست
گَلدی بو جومعَه دَ گِشدی آلله این جمعه هم آمد و گذشت ای خدا فاطمَه یوسیفینَّن خبر یوخ از یوسف فاطمه(س)خبری نیست یاندی پروانَه لَرشمعِ سوندی پروانه سوخت و شمع زندگیش خاموش شد آیریلیقدان اورَه قانَه دوندی از جدایی دل ها خون شد شَأنیدَه رُتبَه دَه بی بَدَل سَن در شأن و مقام بی همتایی هرگوزَل دَن آقا سَن گوزَل سَن از هرزیبایی آقا تو زیباتری کیم دییر آیریلیق در دَه سال ماز؟ چه کسی می گوید جدایی انسان را دردمند نمی کند؟ عاشیقین صبرینی اَل دَن آلماز؟ وصبرِ عاشق را لبریز نمی کند؟ ای گوزوم یول لارا باخ داریخما ای چشمم به راه نگاه کن و دل تنگ مشو گون همیشَه بولوت آت دا، قالماز چون که خورشید همیشه زیر ابر نمی ماند قونچَه گول لَر نَه اندازَه سُل سون غنچه ی گل چقدر پرپر شود؟ قلبیلَر قویما قانیلَه دُلسون مگذار قلب ها خون شود گَلدی بو جُمعَه دَه گَلمَدین سَن این جمعه هم آمد ولی شما نیامدید گون سایِم جمعه ی دیگَر اولسون روزها را می شمارم تا جمعه ی دیگر برسد ای "صفایی" هَلَه دُز فراقه ای "صفایی" صبر کن در فراقش یول سالاخ بیزدَه بیردَه عراقَه تا بارِ دیگر مسیرمان به طرف عراق بیفتد قلبیلَر غُصَّه دَن داغلی قالدی قلب ها از غصه ات داغدارشده است یا امام زمان گَل اَمان دی یا امام زمان(عج)بیا و رحم کن کربلا یول لاری باغلی قالدی راه های کربلا بسته مانده
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۱۱ ب.ظ توسط علی رضا
|
اشکای روضه،آبرومون ه(2)
(می دونم،با نگاه تو رو سفید میشم«2» انشاءالله آخرش،با تو شهید میشم)(2) آقام آقام آقام آقام حسین (4) می مونیم هر روز،چشم به راه تو زنده هستیم با،یک نگاه تو تا نفس داریم،تا دم آخر می مونیم یارو،حامی رهبر(2) (این انقلاب و نهضت ما حسینی ه با رهبری که آینه ی خمینی ه «ره»)(2) اونی که داره تو قلبش نوراخلاص و بصیرت می دونه راه نجاته همیشه را ولایت انشاءالله،تا آخر،یاور ولی هستیم همه مون،فدایی سید علی هستیم اشکای روضه،آبرومون ه (2) نوکری تو،آرزومون ه (2) (چی میشه هم رکاب حر و وهب باشیم برای تو تو روضه ها،جون به لب باشیم)(2) (روسیاهم اما آقا تو روی منم حساب کن)(2) بیا و محاسنم رو از خون سرم خضاب کن (می دونم،با نگاه تو رو سفید میشم انشاءالله،آخرش،یه روزی شهید میشیم)(2) آقام آقام آقام آقام حسین (2) فکه و مجنون،کرخه کارون(2) جا داره توی،قاب دل هامون (2) (یادش بخیر روزایی که،با خدا بودیم مسافرای عاشق،کربلا بودیم)(2) (حالا ما موندیم و غصه حالا ما موندیم و ماتم)(2) کاش می شد برای ارباب (جون بدیم همین محرم)(2) انشاءالله،روا شه،حاجت دل حساس(2) بگیره،دستای،ما رو دستای عباس
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۸ ب.ظ توسط علی رضا
|
من اگر گریه برایت نکنم می میرم وضع من را به خدا روضه تو سامان داد ********************************************************************************* یک قطره اشک را به دو عالم نمی دهم از لطف فاطمه شده هر قطره اش روان &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر ۱۳۹۱ساعت ۵:۵ ب.ظ توسط علی رضا
|
|
|
